Galeria zdjęć Trasa Wilkocin - Ruchome Wydmy Przemkowskie - Wilkocińskie bunkry - Góra Pasternik - Wilkocin - 8 lipca 2024 roku - zdjęcia, informacje, zabytki oraz ciekawostki

Galeria zdjęć Trasa Wilkocin – Ruchome Wydmy Przemkowskie – Wilkocińskie bunkry – Góra Pasternik – Wilkocin – 8 lipca 2024 roku

: Wilkocin- parkujemy na końcu wsi i idziemy do Przemkowskiego Parku Krajobrazowego

: dobre miejsce na zapowiadający się upał

: krajobraz prawie że nadmorski

: i o dziwo, faktycznie są tu nawet wydmy

: brakuje tylko muszelek i szumu morza

: wydaje się, że wystarczy wejść na wydmę, żeby zobaczyć Bałtyk…

: idziemy kawałek czerwonym szlakiem, później schodzimy z niego w leśną piaszczystą drogę

: docieramy do Ruchomych Wydm Przemkowskich

: wydmy w środku lasu

: białe wydmy

: bajkowy widok

: część obszarów wydmowych powstała w wyniku działalności poligonu wojskowego

: niezwykłe miejsce, niczym fatamorgana

: piaskownica obrzyma

: idziemy lasem wyraźną drogą, jest bardzo sucho

: docieramy do krzyżówki dojazdów pożarowych, wybieramy czerwony szlak przy dojeździe nr 35

: a przy drodze taka dziewanna

: miododajna panna

: jesteśmy na terenie byłego radzieckiego poligonu, wcześniej był to poligon niemiecki

: obiekty są prawie niewidoczne, porastają je drzewa

: dopiero betonowe wejście odkrywa tajemnice porośniętego wzgórza

: tajne obiekty były we władaniu wojsk radzieckich w czasach zimnej wojny

: stanowiły zapasowe stanowiska dowodzenia

: wejście do schronu

: może to komin wentylacyjny

: niestety i tutaj , jak zresztą w każdym takim obiekcie, pełno szkła i śmieci

: wchodzimy do środka

: oświetlamy wnętrze czołówką

: okazuje się,że ściana przed nami to nie koniec bunkra, droga skręca w prawo

: korytarz prowadzi w głąb tego labiryntu

: mijamy kolejne pomieszczenia rozmieszczone do obu stronach korytarza

: nie wiemy jakie było ich przeznaczenie

: na końcu korytarza obszerna wysoka komora

: w świetle czołówki wszystko tu sprawia upiorne wrażenie

: sklepienie

: jest tu znacznie wyżej, więc uczucie klaustrofobii troche się zmniejsza

: wąskie odnogi prowadzą w różnych kierunkach

: cały schron nie wydaje się taki wielki, gdy patrzy się na niego ” z ziemi”, w każdym razie miło jest wyjść z niego na światło dzienne

: wejście do kolejnego podziemia, to chyba czerpnie powietrza

: schody prowadzą stromo w dół

: fragment odsłoniętej ściany

: pozostałości ogrodzenia

: betonowa studzienka

: chodzimy po ” dachach” podziemnych budowli

: wejście do kolejnego schronu

: wilgotno

: korytarz po lewej zakończony jakimś mechanizmem

: trudno się domyślić przeznaczenia …

: na ścianie jeszcze widnieją rosyjskie napisy

: i znowu zejście do jakiegoś pomieszczenia

: w ścianach ślady po wyrwanych kablach

: napis na strzałce wskazuje kierunek

: kierujemy się za strzałką do wyjścia, ale jest zamurowane, więc wracamy tą samą drogą

: rosyjskie napisy na ścianach

: w świetle czołówki żelbetonowy korytarz

: bunkier z cegły

: już powoli zabiera go las

: na ścianie widoczna data 1983

: bunkry są doskonale wkomponowane w otoczenie

: nie byly widoczne z powietrza

: w 1991 roku rozpoczęto akcję wycofywania wojsk radzieckich z terenów Polski

: bazę w Wilkocinie przejęło polskie wojsko, które stacjonowało tutaj do 1998 roku

: od tego czasu budynki ulegają stopniowej degradacji

: a i ludzie zrobili swoje, bo co można było stąd zabrać, to zostało zabrane…

: miejsce było i jest owiane tajemnicą, a tam gdzie tajemnice to i różne teorie

: jedna z nich głosiła,że znajdowało się tutaj centrum dowodzenia flotą podwodną Układu Warszawskiego

: ten budynek przypomina hangar, ponoć mieściły się w nim dwie mobilne stacje radiowe

: na ziemi plastikowe osłony wyrwanych ze ścian przewodów

: osmalone łukowe sklepienie

: wszędzie widoczne dziury po wyrwanych przewodach

: opuszczamy kompleks bunkrów i kierujemy się na Pasternik

: Góra Pasternik to najwyższy punkt Przemkowskiego Parku Krajobrazowego, ma 187,4 m n.p.m.

: z Pasternika podchodzimy lasem do drugiego kompleksu bunkrów

: tutaj wejście do bunkra zawalone blokami żelbetu

: i podobnie jak przy wcześniejszych budowlach wszystko schowane pod ziemią

: z daleka prawie niewidoczne

: mech maskuje budynki, sprawia,że wszystko zlewa się w całość

: do czego służyły..jakie było ich przeznaczenie…

: w każdym obiekcie środkowa część jest wyższa od pozostałych

: wygląda jak betonowy schron

: w środku

: kolejne wejście przypominające czerpnię powietrza, ale zdecydowanie wyższe

: bardzo strome schody

: próba eksploracji

: trzeba uważać na głowę

: może punktowe światło czołówki umożliwi zobaczenie wnętrza

: po prawej stronie wejście do komory

: łukowe sklepienie jak w hangarze

: dalej wejście prowadzące do kolejnych pomieszczeń

: fluorescencyjne znaki nad wejściem

: wyjście na końcu wzniesienia

: betonowy wylot?

: zatarasowane wejście do podziemi

: z ziemi wystają wiązki przewodów

: odkrywamy jeszcze schody, które prowadzą donikąd

: wracamy do samochodu żółtym szlakiem, cała trasa to ponad 10 km

: murowana kapliczka

: w małej niszy data 1947

: dom nr 27 i przylegająca do niego świetlica wiejska